هر چی

 هر چی میخواهی زنده بمون بدون آخرش مرگه ..  به

 هر چی می خواهی دل ببند وهرکاری که می خوای

انجام بده بدون که تو خواهی بود و عملت..

گل سنگم چی بگم از دل تنگم مثل آفتاب اگه بر من

نتابی سردم و بی رنگم همه آهم همه دردم مثل طوفان پر

 گردم بادی هستم که تو صحرا می پیچم و به دنبال تو می

 گردم.

(سوره غافر)

:

وقتی شما اینجا نیستید من احساس می کنم که با همه

 قلبم مانند سابق دوستتان میدارم

اما وقتی که اینجایید حضورتان برای من شکنجه عذابی

 طاقت فرساست می بینید که ما دیگر با هم و نزدیک

هم آزاد نیستیم من دیگر شما را ندارم و شما نیز پس از

 این مرا ندارید معنا" از هم دور افتاده ایم و چیزی بین

 ما فاصله شده است وقت آنست که استراحت کنم

دست تقدیر بر خاکم افکنده است. با من سخن مگو یی

د مگر از ظلماتی که خوابگاه آدمی است! چرا باز

صدایم می کنید؟

من سعیم را کرده ام ووظیفه ام را انجام داده ام کسی ک

ه پیش از سپیده دم کار کرده است میتواند قبل از

شامگاه دست از کار کوتاه کند شما به خوبی می دانید

 که من در این موقع که شب نزدیک به آمدن است

فرشته دیگری را که روی از من نهفته است جستجو می

 کنم می دانید مایوس شده ام و قوایم بیهوده برای دفاع

 می کوشد.من امروز پدری هستم که از مرگ فرزند رنج

 می برد می گویید سعیم به پایان رسیده است اما من به

 سرنوشتم می نگرم میبینم تمام شده ام .طفلی که

خداوند از من ربوده دوستم می داشت و به من کمک

 میکرد . سعادت زندگیم این بود که میدیدم چشمانش

 مرا می نگرد.

اکنون می خواهم که همه دست از من بشویند! من تمام

 شده ام و تقدیر بر من فایق امده است.

برای چه پیوسته آتشی را که در قلبم خفته است شعله

 ور می سازید. اعتراف میکنم که قلبم خونین و مجروح

 شده چون خدا چنین خواسته است خوب عادلانه

 است.خداوندا!

 ازاین پس در قبال آنچه مشیت تو بر من وارد آورد

مقاومت نخواهم ورزید و تسلیم خواهم شد.

خداوندا! ای پدر مهربان که همه کس باید به تو معتقد

 باشد اکنون سوی تو باز می گردم و پاره های قلب

خونین همان دل را که تو اش شکسته ای و اکنون

 سرشار از عشق و افتخار توست برای تو

می آورم.خداوندا! سوی تو میایم و اعتراف می کنم که

:

ای خالق فنا نا پذیر تو خوب کریم بردبار و مهربانی!

اعتراف می کنم که فقط تو می دانی که چه می کنی و

 وجود انسانی چیزی نیست جز نای ضعیفی که به اندک

 وزش نسیم میلرزد.

می گویم خانه گور که از این سو بروی مردگان بسته

 میشود از سوی دیگر بآسمان گشوده می گردد

و آنچه ما در این جهان فانی در انجام می شماریم در

 حقیقت آغاز است.

 دل می سرودی با نوایی محنت انگیز گفتی از

من با وفا تر با غم تو آشنا تر

هر چه بشتابی نیابی من به این افسون شدم افسانه

 تو

اینچنین دیوانه ای دیوانه تو رفتی ای برگشته

 مژگان

با تب این عشق سوزان در دلم آتش فروزان تار و

 پودم را بسوزان